Moeilijk gezicht

Ik ging bijna jankend naar huis die dag… :'(

Het was weer een lange, moeilijke, vermoeiende dinsdag geweest. Gewerkt in Zeist, ’s ochtends in de file gestaan en ’s avonds ook. Ik had er al bijna 12 uur op zitten. Daarna bij mijn vader op bezoek en ik moest nog even boodschappen doen, want ik had geen brood meer. Dus ik ging nog even naar de Jumbo bij mij om de hoek. Dat doe ik normaal gesproken niet met de auto, omdat dat een heel gedoe is met uitladen van mijn rolstoel, boodschappen sjouwen en weer inladen en uitladen en in laden en uitladen en sjouwen en sjouwen en deuren. Dus dat doe ik bijna altijd met mijn scootmobiel. Maar nu was even langsrijden gewoon veel makkelijker. En alleen lopen naar het brood ging mij ook wel lukken. Dus dat deed ik. Gelukkig was de invalidenparkeerplaats voor de deur vrij. Dat scheelt ook al.

WTF IS ER GRAPPIG DAN?!!
Ik liep naar het brood. Stond daar een groepje meiden. Een jaartje of 16 denk ik. Ze zagen mij, keken elkaar aan, begonnen te fluisteren en te giechelen. Ik zat al niet heel lekker in mijn vel en ik voelde dat mijn hart al sneller ging kloppen van woede. Want dat is mijn reactie op dit soort gedrag. Ik vroeg: oke, wat is er dames? Wat is er precies grappig? Ze stopten met lachen en probeerden een beetje weg te lopen en antwoorden: ‘Niks, hihi’, en liepen snel weg. Ik hoorde ze in de verte nog lachen. Zucht… Laat me met rust man… :S Ik pak mijn halve spelt brood en loop nog net niet met gebogen hoofd naar de kassa. Ik zie daar een jongen mij tegemoet lopen. Hij kijkt mij aan en begint ook te lachen. Toen had ik het niet meer. Ik kon wel door de grond zakken en ik wilde verdwijnen. En schreeuwen: WTF IS ER GRAPPIG DAN?? Ik stond ook nog eens achter hem in de rij. En ik voel mijn hart inmiddels in mijn keel kloppen. In mijn hoofd ging er van alles om, maar wat overheerst is woede en zenuwen over wat ik allemaal voor lelijks kan zeggen. Ik zeg uiteindelijk niks, reken mijn spullen af en loop half verlamd van woede en met een brok in mijn keel terug naar mijn auto.

De lach en domme grijns waren weg hoor
Ik zie de jongen aan de overkant staan. Ik kijk hem strak aan en zie dat hij er zenuwachtig van wordt. Zijn vrienden heeft hij ook al geïnformeerd over mij, kan ik zien, want die staan een beetje zenuwachtig om hem heen te staan. Ik stap mijn auto in en ik weet dat dat altijd een momentje is, want dat verwacht je dan natuurlijk niet. Hoe kan zo iemand nou auto rijden, toch? Ja dat kan gewoon. LUL. Dus ik rijd rustig naar achter, de parkeerplaats af. Nou toen had je zijn gezicht moeten zien hoor. Niks meer over van die lach, domme grijns. Een hele andere uitdrukking… Dus ik rijd langs, kijk hem nog aan met een bitchface … en nog mooier. Aan de andere kant zie ik die meiden van in de Jumbo naar buiten komen lopen. Ze staan op het punt over te steken. Nee, nee, ik heb ze niet overgereden, hahaha …. In mijn hoofd wel, maar dat zou ik nooooit doen natuurlijk.. Maar wat er wel gebeurde. Ook priceless, het gezicht dat ze ineens krijgen als ze zien dat IK die auto bestuur. Pffff… Ik ben die avond echt leeg en uitgeput in bed gaan liggen. Very depressing…

Verschillende categorieën staarders

Quote
Quote

Ik weet heus wel dat dit soort dingen gebeuren en dat de interpretatie die ik eraan geef bepaalt hoe ik me erover voel, alleen is dit nu eenmaal de manier hoe ik daarop reageer. En ik had ook al niet zo’n goede bui. En ik laat niet zo makkelijk over mij heen lopen over het algemeen. Dus dat bij elkaar is heel vermoeiend op zo’n moment. Ik word vaak beoordeeld op mijn uiterlijk en ik kan er geen moer aan veranderen. Zulk gedrag drukt mij in een hoek waar ik helemaal niet wil zitten en het voelt machteloos. En het maakt mij zo pissig. Je weet niet eens wat voor persoon erachter dat kleine persoontje schuilt en hebt mij binnen 1 seconde BAM tot niets verklaard. En ik kan slecht met machteloosheid die ook nog eens op achterhaalde beelden is gebaseerd. Want mensen die afwijken van wat ‘gewoon’ is, trekt aandacht. Mensen met een beperking hebben nu eenmaal geen goede reputatie in onze samenleving en ik (en veel vrienden en vriendinnen) krijg dat dagelijks op mijn bordje. Aan de andere kant maakt het mij sterk en strijdlustig, maar je bent niet dag en nacht strijdlustig. Soms wil ik ook gewoon ‘normaal’ zijn.

Over starende mensen en hoe mensen met mij omgaan, omdat ik een beperking heb, kan ik nog heel veel verhalen vertellen vanuit verschillende invalshoeken. Behalve de categorie die ik hierboven schets, heb ik in de loop van mijn leven een paar andere categorieën ontdekt:

Lachende mensen
Mijn uiterlijke verschijning maakt blijkbaar in sommige gevallen mensen aan het lachen. Dat vind ik persoonlijk de ergste, pijnlijkste categorie. Mensen bij wie je ziet dat ze in de lach schieten zodra ze je zien. Als ik ze dan aankijk met mijn bitchface of ze vraag wat er grappig is, stoppen ze met lachen. Dat bevestigd vervolgens dat het dus om mij ging. Hier kan ik dan ook het slechtst mee omgaan.

Verbaasde mensen
Je hebt ook mensen die gewoon verbaasd zijn en je met grote ogen aanstaren. Kinderen doen dat vooral. Ze stoppen dan helemaal waar ze op dat moment mee bezig zijn en blijven je aankijken. Ik lach, zwaai dan of zeg even ‘hallo’ tegen zo’n volwassene of kind. Kinderen lachen en zwaaien en zeggen 9 van de 10 keer ook wat terug en je ziet ze dan ook ontdooien en zelfs interactie zoeken met mij. Heel schattig :).

Mensen die onder de indruk zijn
Die kijken je dan aan. Dan zeg je bijvoorbeeld iets en dan zie je ze bijna schrikken. Zo van: ‘O, ze kan praten. O, het klinkt normaal.’ En dan zie je dat ze nog meer willen zien. En dus blijven kijken. Dan heb je nog een subcategorie (zeldzaam) die dan ook nog een praatje met je willen maken en nog net niet over je bol willen aaien. DO NOT TOUCH ME!

Fluisterende en/of wijzende mensen
Mensen die je zien en waarvan de één begint te fluisteren met de ander over je. Ik ben altijd benieuwd wat ze zeggen. Of misschien niet :'(. Of mensen die anderen aantikken die mij nog niet hebben gezien. Sommigen wijzen erbij. Zooo onbeschoft … :S

Mensen die (plaatsvervangende) schaamte voelen
En dan bedoel ik de definitie: omdat zij zichzelf inleven in de schaamtevolle positie van een ander. Althans, zo voelt het. Alsof ik mij moet schamen dat ik daar ben ofzo. Want dit is de categorie die ineens heel zenuwachtig wordt, je niet aan durft te kijken, ontwijkt, ontloopt. Of je doodnegeert. Ik vind dit ook de moeilijkste categorie om uit te leggen, maar gisteren kwam ik er ook zo één tegen. Dat vind ik ook een heel moeilijke categorie waar ik slecht mee kan. En waar ik mij dan altijd zooo klein door voel. Heel naar…

Mensen die hardop opmerkingen maken
Deze is nog best apart. Dit zijn mensen die hardop zeggen: ‘Zo, die is klein.’ ‘Jij, bent klein.’ ‘Kijk die kleine mevrouw.’ ‘Kijk een dwerg.’ ‘Kijk een lilliputter.’ ‘Kleintje.’ ‘Ahh, schattig.’ ‘Waarom is zij klein?’. Vroeger op school had ik de bijnaam ‘Laaf’. Weet je wel, zo’n figuur uit de Efteling. Dat is wel een klein traumaatje hoor :S. Of seksistische opmerkingen :O die ik maar even niet noem :O… En dan nog soms ook nog in andere talen: ‘Miskiené’, Arabische uitdrukking die ongeveer iets betekent als: ‘zielig’. Is goed bedoeld, maar zo voelt het niet. Laatst kreeg ik ‘Alhamdullilah’ naar mijn hoofd. Deze is overigens positief en het is de eerste keer dat ik het hoorde. Het betekent iets als: Dank God hiervoor. Hoop dat ik het goed vertaal, maar iets in die richting. In Parijs ben ik een ‘Petit Madam’. Ik krijg ook weleens in het Papiaments een uitdrukking (behalve dushi = schatje :P) die ik niet kan verstaan.

Mensen bij wie het geen reet uitmaakt
En tot slot heb je ook nog de categorie, waarbij het helemaal niks uitmaakt. Daar schaar ik mijn meeste familieleden onder. Inderdaad. Niet allemaal kunnen er even goed mee omgaan. Hier vallen ook mijn vrienden en vriendinnen onder. Mijn collega’s. En eens in de zoveel tijd ook mensen die ik net ontmoet. Daar merk je gelijk aan of het wat uitmaakt of niet. En dan ben ik zo onder de indruk dat ik het zelf niet eens geloof. Net als die jongen, in het tankstation, die mij om mijn nummer vroeg.

Je begint meteen op -1
Dus die laatste categorie bestaat wel hoor. Alleen is de eerste indruk zo belangrijk en die is meestal niet best als ik die moet baseren op de reputatie van mensen met een beperking. Ik heb altijd het gevoel dat ik op -1 begin. En dan ben ik wel zo iemand met grote bewijsdrang. En ik probeerde dan altijd heel leuk en slim en grappig over te komen. Maar dat doe ik inmiddels steeds minder. Nu laat ik het gewoon gaan en laat ik mensen maar in hun waarde. En ik laat ze maar wennen. En ik concentreer me dan maar op mensen die wel normaal kunnen doen. Er komt vast wel een tijd dat ik mij niet meer stoor aan die starende mensen. Tot die tijd probeer ik uit te vinden hoe, want dat weet ik niet. Weet jij het? Tot die tijd, deze voor je… #sorrynotsorry

FY
FY
FY
FY
FY
FY
FY
FY
FY
FY

Lees ook dit

Meer over mij en dit blog

Meer zien en weten? Volg mij ook op Facebook, Twitter, Instagram, YouTube, en Snapchat ❤️

Facebook ❤️ Twitter ❤️ Instagram ❤️ YouTube ❤️ Snapchat: jeanettechedda ❤️

9 gedachtes over “Ik ging bijna jankend naar huis die dag… :'(

  1. Lieve Jeanette,

    Wat je schrijft is zo herkenbaar. Verwacht niet van jezelf dat je altijd strijdbaar bent. Ik herken zoveel in wat je hier schrijft. Je bent een sterke vrouw! En veel van die mensen weten niet wat hun reactie met je kan doen. Maar ook al heb je een slechte dag en ben je even niet in the mood om te strijden. Wat eigenlijk al belachelijk is; probeer je dan te bedenken dat jij er mag zijn:) je bent een topper. En hebt al veel bereikt.
    Liefs, Lisanne

    Geliked door 1 persoon

  2. Murder, ik ben zo trots op je. Je bent een super voorbeeld voor mij!! En daarnaast ben je nog super gezellig en ik hou gewoon zoveel van je❤️❤️ Heel mooi geschreven💪 Deze mensen zijn gewoon onwetend👽. Jij weet wat je bereikt hebt en waar je staat in het leven en niet die ezels die je hierboven beschreven hebt!

    Geliked door 1 persoon

  3. Lieve Jeanette,
    Ergens in de buurt van het OLVG in Amsterdam hangt een glanzend zilveren poster met daarop de tekst: ‘Ooit een normaal mens ontmoet? En… beviel het?’
    Het is een remake en het origineel stamt al uit de jaren ’70 van de vorige eeuw.
    Toen ik ooit de film ‘American beauty’ van Sam Mendes had gezien (15 jaar geleden!) was het eerste wat in mij opkwam; niets is wat het lijkt en iedereen is uniek.
    Ik heb (heel laat) geleerd; wat anderen ook van je vinden, trek het je niet aan. Als mensen slechts op het uiterlijk reageren (oordelen?) weet je dat dat ‘te kort door de bocht is’. Ze hebben geen idee. Als je 2.20 meter zou zijn geweest waren de reacties waarschijnlijk niet veel anders geweest. Maar ik snap heel goed hoe moeilijk dit af en toe voor jou moet zijn.
    Ik heb natuurlijk makkelijk praten als ik zeg; trek het je niet aan. Maar toch is dat het beste wat je kunt doen. Laat je niet gek maken. Durf te zijn wie je werkelijk bent.
    Ik kreeg een poosje terug het boekje ‘Over de liefde’ van een zeer goede vriend. Het is geschreven door Willigis Jäger en gaat over ‘de universele liefde’ waarin wij allen met elkaar verbonden zijn en we -vaak zonder het nog te weten- één zijn. Ben net begonnen het voor de tweede keer te lezen. Het geeft me rust en laat me tegelijkertijd zien dat ik nog heel veel moet leren. Weg met de angst en ergernis. Die universele liefde overwint uiteindelijk alles. Alles.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s